احكام چيزهايى كه نجس شده‌اند « مسألهء 126 » خوردن و آشاميدن چيز نجس ، حرام است ؛ و نيز خوراندن عين نجس به اطفال در صورتى كه ضرر داشته باشد حرام مىباشد ، بلكه اگر ضرر نيز نداشته باشد ، نبايد به آنان خورانده شود ؛ ولى غذاهايى را كه نجس شده‌اند ، در صورتى كه به واسطه سرايت نجاست از دست خود طفل نجس شده باشند ، مىتوان به طفل خوراند ، و گرنه بنابر احتياط نبايد به او بخورانند . « مسألهء 127 » فروختن و عاريه دادن چيز نجسى كه مىشود آن را آب كشيد اگرچه نجس بودن آن را به خريدار يا عاريه گيرنده نگويند ، اشكال ندارد ، ولى چنانچه انسان بداند كه عاريه گيرنده يا خريدار ، آن را در خوردن و آشاميدن استعمال مىكند ، بنابر احتياط بايد نجس بودن آن را به او بگويد . « مسألهء 128 » اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مىخورد يا با لباس نجس نماز مىخواند ، لازم نيست به او بگويد . « مسألهء 129 » اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد و ببيند بدن يا لباس يا لوازم كسانى كه وارد خانه او مىشوند ، با رطوبت به جاى نجس رسيده و نجس شده است ، لازم نيست به آنان بگويد ، مگر آن كه صاحب خانه باعث نجس شدن آنها شده باشد . « مسألهء 130 » اگر صاحب خانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است ، بايد به مهمان‌ها بگويد ، امّا اگر يكى از مهمان‌ها بفهمد ، لازم نيست به ديگران خبر دهد ، ولى چنانچه به گونه‌اى با آنان معاشرت داشته باشد كه بداند به واسطهء نگفتن ، خود او نيز نجس مىشود ، بايد بعد از غذا به آنان بگويد . « مسألهء 131 » اگر چيزى كه عاريه كرده نجس شود ، چنانچه بداند كه صاحب آن چيز ، آن را در خوردن و آشاميدن استعمال مىكند ، واجب است به او بگويد و اگر نداند نيز بنابر احتياط واجب بايد به او بگويد . « مسألهء 132 » بچهء مميزى كه خوب و بد را مىفهمد ، اگر بگويد چيزى را آب